Perlado Spiegels

De essentie van Perlado is het verkopen van mooie 2e hands spiegels. Wij richten ons op barok en rococo spiegels. Onze werkwijze is het zoeken naar 2e hands spiegels en deze een nieuw leven te geven door ze op te knappen en een nieuwe jas te geven. Bij het vernieuwen komt naast het opknappen ook de marketing en de creatieve ideeën kijken. 

Wat wij voor ons zien is veel samenwerkingen met andere jonge creatievelingen en ondernemers. Door samen te werken met kunstenaars en andere platformen wordt er een nieuw verhaal gestart bij de producten die wij verkopen. Dit sluit goed aan bij onze filosofieën over dat er meer gebruik moet worden gemaakt van wat er al is, er duurzamer moet worden omgegaan met de wereld en alles een tweede kans verdient.

Het hergebruiken van materialen en producten willen wij tot een nieuw level brengen, een half jaar geleden is dit mooie avontuur begonnen voor ons. Wij hopen zoveel mogelijk mensen mee te nemen op ons avontuur.

Volg ons op Instagram @Perladomirrors om te zien hoe het avontuur verloopt. 

Groetjes Klaasje en Ime

Previous
Next
Kate Hummel

In opdracht van Jongerenplatform STOO fotografeerde Kate deze groep jongens. STOO is een platform dat zich richt op jonge getalenteerde mensen en maakt onder hun naam o.a videoclips voor rappers. Kate raakte gefascineerd door deze jonge makers en maakte hier een documentaire fotoserie van.

Naast fotograferen studeert Kate in 2022 af als regisseur op de Nederlandse filmacademie. In haar films is ze opzoek naar kwetsbaarheid onder jongeren en hun echte verhaal.

Previous
Next
Rafael Lambers

Why is this a tool to move something?

The economy is completely upside down because the current coronavirus. Therefor I came up with this mask as a symbol for a fictional anarchist movement.

The idea is to create this movement, the mask also becomes a fashion item to be worn at music festivals and parties.

Previous
Next
Dano Seegers

Geboren in Amsterdam op 3 december 2000 in een kunstzinnige  familie die naast het voortbrengen van (beeldende) kunstenaars ook een collectie klassieke werken verzamelde, heeft mij gevormd. Beeldende kunst, in al zijn vormen en periodes, zijn de bakermat van mijn bestaan. Hoewel ik pas twintigjaar ben, heb ik mij vanaf jonge leeftijd met design, expressie op papier en linnendoek, object d’art, meubilair, alsmede met ‘gevonden voorwerpen’ bezig gehouden. Het schoolwerk kwam hierdoor nog wel eens in het gedrang, maar nadat toch succesvol te hebben doorlopen heb ik mij volledig kunnen concentreren op mijn artistieke expressie drang en inslag. Autodidact zo gezegd. Mijn familie achtergrond is dus een belangrijke bron van inspiratie voor mij geweest. Echter, het zijn de praktische ervaring in binnen- en buitenland die mijnwerkelijke groeiproces en eigenzinnigheid gestuwd hebben.

De tijd die ik in Brussel en later in Parijs heb door mogen brengen, zijn van onschatbare waarden voor mij gebleken. Zo ben ik in de uitzonderlijke gelegenheid gekomen om een aantal maanden per jaar in Parijs met Pieter Ceizer, (www.ceizer.com), te mogen werken. Dit leerproces en andere kunstenaars, die mij inzichtelijk, materiaal technisch en ook zakelijke informatie en advies geven, zijn van onschatbare waarden gebleken: het heeft geholpen voor mij belangrijke sociale issues – zoals o.a. de status van de natuurlijke wereld om ons heen –  zonder restricties in mijn werk te verwezenlijken. Het werk “Running Out of Gas”, een ‘gevonden voorwerp’ stuk – een oude jerrycan – is daar een goed voorbeeld van. Uit een stapel afgedankt hout is een drieluik, genaamd “Up, Down, Up, Down”, ontstaan. Anderszins is mijn tafel ontwerp (“Court de Discour”) een conflicterende samensmelting van natuurlijke materialen, in dit geval tropisch hard hout, en een typisch industrieel product, namelijk epoxy. In beginsel reflecteert dit voor mij een zichtbare tweespalt tussen de huidige sociaal-maatschappelijke drang een weg terug naar de natuur te vinden waarin wij ons eigenlijk ‘gedwarsboomd’ ziet door de harde realiteit van onze collectieve afhankelijkheid van industrieën en producten die zij voort brengt. Uiteraard symboliseert de “Court de Discour” – de plek van samenkomst in vele samenlevingen voor het uitwisselen van sociale inzichten en gedachte –verbroedering tussen het noodzakelijke (industriële) ‘kwaad’ en de natuur waaruit wij ontsproten zijn en deze tafel dus ook.

Vanaf het begin heb ik mij in mijn werk altijd vergezeld geweten van een door mij op jonge leeftijd ontworpen karikatuur; dit gelaat – wat naamloos is en blijft – is een thema (signatuur, zo u wenst) geworden dat terug te vinden is op mijn linnendoeken, papieren werk, ‘gevonden voorwerpen’ en meubilair.

Het zijn tot nu toe de linnendoeken en een aantal ‘gevonden voorwerpen’ waarmee ik succes hebben mogen proeven. Volstrekt bescheiden successen, maar voor mij van groot belang mijn ingeslagen pad met ‘sturm und drang’ te blijven bewandelen. De drie (kleine) exposities die ik tot nu toe heb mogen invullen en de (voor mij) bijzonder goede ontvangst daarvan – o.a. door voormalig bestuurslid van het Cobra-museum, de heer Ton Winkelman – hebben mijn karikatuur/gelaat een belangrijke rol gegeven. Het is voor mij een verbindt middel tussen mijn artistieke ingevingen en sociale werkelijkheidgeworden. 

Een en ander is zo mogelijk ook tot uiting gekomen in de uitgifte van de zgn. ‘Dano Euro’ eerder dit jaar. Deze collectie ‘geld’ heb ik in beperkte oplage, via sociale media, onder de aandacht gebracht. De waanzinnige overvloed aan geld die er is, zoals mag blijken uit de hele COVID situatie, maar weinig lijkt bij te dragen aan de ontplooiing van sociaal-culturele inspanningen, noopte mij de waardeloosheid ervan te visualiseren door zelf geld te drukken. De respons was dermate overweldigend dat het mij,ironisch genoeg, enorm geholpen heeft in deze tijden door te kunnen werken. Meest recentelijk nog ben naar aanleiding van de “Dano Euro”- collectie verzocht een ‘life-on-stage’ productie te verzorgen in Club Lovely . & een groot werk (550 cm bij 300 cm  voor het feest ; palet in paradiso 

Mijn werken en doeken – in totaal 12 stukken–, 

Eli Idsard – Baby blues

Mijn naam is eli (18), ik zit op de filmacademie en ik ben al sinds m’n 10e jaar met een camera in de weer. Ik maak zowel fictie als documentaire als animatie, en probeer mezelf in elk filmpje dat ik maak te herontdekken. Daarnaast hou ik van spelen met woorden, en schrijf ik de laatste tijd dan ook regelmatig gedichtjes.

Previous
Next
Mipham Chhowing – 3012

Mipham Chhowing (20 jaar) is de regisseur/schrijver en studeert aan de HKU.

“In mijn films wil ik een boodschap meegeven aan jongeren over materialisme en het vinden van geluk vandaag de dag. We zijn hier opgegroeid in het Westen waar materiële zaken en status een belangrijke rol spelen in de samenleving. Vanuit mijn vaders cultuur (Bhutan) heb ik veel meegekregen over het Boeddhisme, waardoor ik soms met een andere bril naar Nederland kijk. Ik merk dat veel jongeren van mijn generatie hier niet gelukkig zijn, doordat ze constant worden geconfronteerd met wat zij niet hebben of het gevoel hebben dat ze aan een bepaald beeld moeten voldoen, om iemand te kunnen zijn. Speciaal aan mijn generatie genoten uit de achterbuurt, wil ik meegeven dat geluk niet te vinden is in materiële spullen & geld en dat de straat, meer pijn veroorzaakt dan geluk brengt.”

In de korte film 3012 volgen wij Cinco, een Boliviaanse jongen uit de wijk Kruiskade. Hij is een dealer, maar is niet bepaald gelukkig met wat hij doet. Alleen is deze omgeving alles wat hij kent. In een nacht in de 3012 neemt hij ons mee langs ‘de bekende nachtwinkel’, waar verschillende generaties uit zijn familie al komen. Hij neemt ons mee door de Kruiskade op verschillende plekken, waar zowel mooie als pijnlijke herinneringen zijn leven hebben getekend. Zittend in het donker telt hij een grote stapel geld… Is dit wat hem gelukkig maakt?

Previous
Next